Szlaki piesze

Szlak Papieski

13 maja 2006r.,o godz. 11.00 w kościele parafialnym w Desznicy rozpocznie się Msza św. Koncelebrowana, pod przewodnictwem JE Ks. Biskupa Kazimierza Górnego, w intencji rychłej beatyfikacji i kanonizacji Papieża Jana Pawła II. W czasie uroczystości nastapi otwarcie nowo wyznakowanego Szlaku Papieskiego w Beskidzie Niskim. Szlak został wyznakowany dzięki Lokalnej Organizacji Turystycznej "Beskid Niski" z Krosna. Pani Elżbieta Sikorska - prezes LOT Beskid Niski może się pochwalić innymi udanymi pomysłami z tej dziedziny. Między innymi koncpcją i wykonaniem Szlaku Naftowego oraz szlaku Aleksandra Fredry. Szlak Naftowy otrzymał wiele wyróżnień między innymi certyfikat jakości najlepszego produktu turystycznego POT.

Pan Stanisław Orłowski – prezes Stowarzysznia Przewodników Turystycznych „KARPATY” proponuje ciekawą trasę: Pszczeliny - Bukowe Berdo - Tarnica (1346 m) - Wołosate (7 godzin)

To bardzo atrakcyjna trasa. Przepiękne widoki pojawiają się juz po około 2 godzinach przejścia od Pszczelin w kierunku Bukowego Berda. Warto zwrócić uwagę, że na początku napotkamy na sporo męczących podejść lasem.
Szlak rozpoczyna się przy przystanku PKS w drodze na Muczne. Na większej części szlaku nie występują źródła wody, pierwsze dopiero za Krzemieniem. Trasę tę można pokonywać również w odwrotnej kolejności.

   

 Szlak pieszy z Komańczy do Cisnej

Polecamy bardzo popularny szlak Komańcza - Duszatyn - Jeziorka Duszatyńskie (687 m i 708 m) - Chryszczata (998 m) - Przełęcz Żebrak (812 m) - Wołosań (1071 m) - Cisna. Do jego pokonania potrzeba (9 godzin). Szlak jest dobrze oznakowany. Trasa wiedzie głównie zalesionymi drogami i ścieżkami. Przed wyruszeniem w trasę, warto zwiedzić cerkiew łemkowską z początków XIX wieku. W drodze z Komańczy do Jeziorek Duszatyńskich mija się kilka małych osad leśnych. Szlak prowadzi tu torami nieczynnej kolejki wąskotorowej. Na Chryszczatej znajdują się jeszcze ślady walk z oddziałami Ukraińskiej Powstańczej Armii (po zejściu ze szlaku widoczny system okopów).

Ścieżka przyrodnicza "Do złotej studzienki"

Ścieżka przygotowana została z myślą o młodzieży szkolnej i pielgrzymkach zdążających do słynnego źródła. Można tu dojechać z Dukli przez przysiółek Cergowej - Zakluczynę lub dojść z rynku żółtym szlakiem. Ścieżka ma kształt pętli długości 4 km. Czas przejścia to ok. 2 godziny.

Wznosząca się na wysokość 716 m. n.p.m. Cergowa (zwana też Górą Cergowską lub Wielką Górą) położona jest na południowy wschód od Dukli. Jej nazwa ma celtyckie pochodzenie: "kerg" znaczy góra. Od innych wzniesień Beskidu Dukielskiego odróżnia ją charakterystyczna trójgarbna sylwetka. Południowe, gęsto zalesione, stoki Cergowej wznoszą się dość łagodnie, natomiast północne opadają głęboką zerwą w dolinę Jasionki. Swój kształt góra zawdzięcza budowie geologicznej: nasunięcie płaszczowiny dukielskiej na płaszczowinę śląską spowodowało tak silne nachylenie stoków, dochodzące do 40-70%.


"REZERWAT TYSIĄCLECIA NA GÓRZE CERGOWEJ" został utworzony w 1963 roku - na powierzchni 63,50 ha. Chroni naturalne zbiorowiska leśne z dominującym zespołem buczyny karpackiej oraz wartości krajobrazowa tej części Beskidu Niskiego. Zarządcą rezerwatu jest Nadleśnictwo Dukla.

ZŁOTA STUDZIENKA jest znanym miejscem kultu św. Jana z Dukli. Tradycja głosi, że tu właśnie rozpoczynał on swe pustelnicze życie. Drewniana kaplica z figurą Świętego ochrania bijące tu źródło, któremu przypisuje się moc uzdrawiania chorych. Obecnie miejsce to licznie odwiedzają pielgrzymi. Co roku w trzecią niedzielę lipca odprawiana jest msza odpustowa z błogosławieństwem dzieci. W pobliżu studzienki znajduje się stanowisko języcznika zwyczajnego i stożki ostrokrężnej) z klasy wątrobowców. Najpospolitszą rośliną Cergowej jest miesiącznica trwała, występująca dookoła łanowo bylina o różowych kwiatach.

OSTANCE SKALNE to pojedyncze skały wystające z podłoża. Na zwietrzałym piaskowcu rosną m. in.: zanokcica skalna, zanokcica murowa, paprotka zwyczajna, mchy. porosty i wątrobowce. W wyższych partiach spotkać można języcznik zwyczajny - paproć o liściach pełnych. W ich otoczeniu rośnie kłokoczka południowa -niegdyś roślina kultowa. Jej nasiona służyły do wyrobu paciorków. W runie pojawia się: marzanka wonna, czworolistny pospolity. sałatnica leśna, dzwonek pokrzywolistny, goryczka trojeściowa, kokoryczka wielokwiatowa.

Wychodząc z rezerwatu wkraczamy do wielogatunkowego i różnowiekowego lasu gospodarczego. Możemy tu obserwować zmienność szaty roślinnej wraz ze zmiana wysokości i konfiguracji terenu, ten LAS GÓRSKI występuje na bogatym siedlisku, łącząc w sobie cechy wyżynne i górskie. Po drodze spotkamy wszystkie z występujących tu gatunków drzew. Wśród nich: brzoza, buk, dąb szypułkowy, wiąz górski, jawor, jodła, sosna pospolita, modrzew europejski, olsza szara, jesion wyniosły, grab, czereśnia ptasia i klon polny. Na niektórych starych drzewach spotkamy bluszcz w formie kwitnącej. Las górski to ostoja wielu ssaków i ptaków. Na terenie Cergowej występuje jeleń europejski, sarna i dzik a z drapieżników spotyka się wilka, rysia i lisa. Przedstawicielami leśnych gryzoni są popielica, orzesznica i wiewiórka oraz liczniejsze od nich mysz leśna, nornica, ryjówka. Bogaty jest tutejszy świat ptaków, z których na uwagę zasługują drapieżniki: orlik krzykliwy, myszołów zwyczajny, puszczyk uralski. Wśród ptaków śpiewających najczęściej występują: zięba, piecuszek, rudzik, sikory, kowaliki i muchołówki.

Ścieżka Przyrodnicza przy zamku "Kamieniec"
długość trasy: ok.1,5 km

•czas przejścia: ok.1,5 h

•różnica wzniesień: 150 m

Ścieżka przyrodnicza "Przy Zamku Kamieniec" przebiega przez osobliwe pod względem przyrodniczym zbiorowiska leśne w południowo-zachodniej części Pogórza Dynowskiego. Trasa ścieżki stanowi pętlę, której początek i koniec znajdują się w tym samym miejscu. Celem utworzenia ścieżki jest ukazanie bogactwa fauny i flory oraz ciekawej rzeźby terenu wraz z wychodniami skalnymi. Wzdłuż trasy ścieżki można prześledzić zmiany gatunkowe drzewostanów, zaobserwować pozytywne zjawiska naturalnego odnawiania się lasu (jodła), występowanie kęp modrzewia, sosny wejmutki oraz pojedynczych egzemplarzy daglezji.

W okresie wiosennym najpełniej uwidaczniają się walory ścieżki: bujnie rozwija się roślinność dna lasu z wieloma gatunkami roślin chronionych i rzadkich, a las rozbrzmiewa głosami ptaków.


MOŻLIWOŚCI DOJAZDU:

Ścieżka jest łatwo dostępna - dojechać do niej można autokarem, samochodem, rowerem czy kursowym autobusem PKS relacji Krosno-Korczyna Podzamcze lub każdym autobusem do m. Czarnorzeki i stamtąd 1,5 km pieszo. Najbliższy przystanek PKS znajduje się 50 m od miejsca wejścia na ścieżkę, które usytuowane jest przy karczmie " U Jana".

Do ścieżki można również dojść pieszo zielonym szlakiem turystycznym z Krosna i Strzyżowa oraz niebieskim z Wiśniowej.

Przed wzgórzem zamkowym znajduje się tablica informująca o początku ścieżki przyrodniczej "Przy zamku Kamieniec".


OPIS TRASY:

Ścieżka ma 1,5 km długości i składa się z pięciu przystanków. Występują tu bardzo ciekawe wychodnie piaskowcowe, które mają przeróżne kształty ("Krowia Turnia", "Smocza Jama").

Ścieżka położona jest w odległości 10km od Krosna, w sąsiedztwie ruin Zamku-Kamieniec w Odrzykoniu.

Idąc od strony Zamku mijamy karczmę "U Jana", tuż za ogrodzeniem skręcamy w prawo wchodząc na drogę polną, która po kilkudziesięciu metrach prowadzi wąwozem do wejścia na ścieżkę. Tu dwie duże tablice informacyjne - zawierające opis i szkic ścieżki. Po zapoznaniu się z tymi informacjami kierujemy się prosto gdzie udeptana ścieżka prowadzi nas do przystanku Nr 1. Teren od wejścia na ścieżkę charakteryzuje się pięknymi widokami na masyw Królewskiej Góry (541 m n. p. m.), wieże telewizyjną na Suchej Górze (531 m n. p. m.) oraz ruiny Zamku Kamieniec. Zwraca również uwagę stary samotny drewniany budynek mieszkalno-gospodarczy. Na licznych wierzchołkach jodeł widoczne skupiska zawsze zielonej jemioły.


Przystanek nr 1

Znajdujemy się na terenie leśnym Nadleśnictwa Dukla - Leśnictwo Odrzykoń o drzewostanie jodłowo-sosnowym. Uwagę przyciąga harmonijna budowa lasu, w którym zachowana jest piętrowość - polegająca na tym, że górne piętro tworzy 80-cio letnia sosna i jodła oraz sporadycznie buk, dąb i jawor. Piętro dolne stanowi zwarty młodnik jodłowy pochodzenia naturalnego.

Przemierzając trasę ścieżki słyszymy głosy licznych ptaków jak np. kosa, sójki, myszołowa zwyczajnego, kruka, dzięcioła, pliszki i zięba. W dziuplach lęgowych mieszkają tu sikorki, muchołówki, kowaliki i pełzacze. W runie spotkamy borówkę czarną.

Idąc w kierunku przystanku Nr 2 spotkamy wyraźnie widoczne wychodnie skalne. Powolne przejście do przystanku Nr 2 nie powinno zając więcej niż 10 min.

Wzdłuż ścieżki zwracamy uwagę na gatunki drzew i krzewów tworzących drzewostan oraz liczne gatunki ptaków.


Przystanek nr 2

Z lewej i prawej strony ścieżki wyłaniają się porośnięte warstwą mchów i porostów wychodnie skalne piaskowca ciężkowickiego i istebiańskiego, z niewielką grotą w jednej z nich - zwaną "Smoczą Jamą". Z tych piaskowców zbudowane są również "Prządki"- rezerwat przyrody nieożywionej w Czarnorzekach oraz 4 pomniki przyrody - skałki w Woli Komborskiej. Kształt tych skałek został uformowany przez wietrzną i wodną erozję. Doskonale wkomponowane są one w drzewostan, który jest miejscem bytowania licznie występującej zwierzyny (sarna, dzik, lis, kuna).

W drodze do przystanku nr 3 mijamy z prawej strony niszę osuwiskową, poniżej której rośnie piękny młodnik jodłowy - pozostały po usunięciu starodzrzewia. Przechodząc przez mostek ukazuje się nam koryto Wgrębnego Potoku z kępami olszyn, a dalej z prawej strony ścieżki widzimy zabezpieczone przez leśników sadzonki jodeł. Po drodze zwracamy uwagę na oznaczone tablicami informacyjnymi drzewa. Zauważymy, że runo leśne zaczyna być bardziej bogate i urozmaicone. Występuje tu sit siny, narecznica samcza i kepy mchów i porostów.


Przystanek nr 3

Jesteśmy nieopodal nieczynnego wyrobiska skalnego. Jest to odsłonięcie sztuczne w kształcie stromej ściany, z której niegdyś pobierano materiał skalny na potrzeby budowlane. W chwili obecnej widzimy mocno zaawansowaną naturalną sukcesję roślinną, która powoli zaciera ślady dawnej eksploatacji. Spośród roślin, które zabliźniają wyrobisko można dostrzec jarzębinę, brzozę brodawkowatą, olszę czarną, jeżyną gruczołowatą, malinę właściwą, wietlica samicza oraz mchy i prosty. Można tu spotkać wygrzewającą się na skałach żmiję zygzakowatą, a w dolinie płynącego potoku pożytecznego zaskrońca i padalca. W sąsiedztwie wyrobiska rośnie sosna wejmutka wprowadzona tu sztucznie jako gatunek obcy, mało odporny na miejscowe warunki - dlatego powszechnie cierpi na chorobę zwaną rdzą kory wejmutki. Należy zwrócić uwagę na górski charakter potoku, który w jednym miejscu silnie eroduje a w innym nanosi osady.

Przechodząc drogą leśną wzdłuż potoku do przystanku Nr 4 zauważyć można w czystej wodzie pstrąga potokowego a na brzegach rosnący żywiec gruczołowaty i wilczomlecz migdołolisty.

Po lewej stronie drogi urządzono stanowisko czynnej ochrony płazów tzw. Oczko wodne, gdzie obserwować można okazy płazów, których identyfikację ułatwia stojąca w pobliżu kolorowa tablica.


Przystanek nr 4

Kontynuując przejście trasa wzdłuż potoku - po prawej stronie zauważymy wysadzone w czworobok okazałe daglezje, które w roku 1998 Zarządzeniem Wojewody Krośnieńskiego uznane zostały pomnikami przyrody Otaczają one obszar, w obrębie, którego znajdują się dwie mogiły mieszkańców: Odrzykonia, Korczyny, Czarnorzek i okolicznych wsi - zmarłych w wyniku panującej w 1831 roku epidemii cholery. Miejsce to9 upamiętnia kamienny krzyż z wyrytym napisem.

Idąc w kierunku przystanku nr 5 pokonujemy wzniesienie z wyraźnie widocznym wyrobiskiem skalnym. Na tym miejscu zwanym "harcerską polaną" w okresie międzywojennym obozowali harcerze Chorągwi Rzeszowskiej. Dzisiaj ten fakt przypomina odtworzony krzyż oraz głaz z wyrytym znakiem "Polski Walczącej" poświęcony bohaterom "Szarych Szeregów". Wychodząc na skraj lasu widzimy pojedyncze zabudowania Podzamcza. Zauważymy mozaikowy układ gruntów ornych i łąk, pooddzielanych miedzami, które skutecznie chronią glebę przed erozją. Nad polami i łąkami podczas ich kwitnienia unoszą się liczne gatunki motyli i innych owadów zapylających kwiaty.


Przystanek nr 5

Obserwując otoczenie widzimy efekt racjonalnej gospodarki leśnej - charakteryzuje się ona:

- zachowaniem biologicznej różnorodności lasów,

- utrzymaniem produkcyjnej zasobności lasów,

- ochroną zasobów glebowych i wodnych,

- utrzymaniem żywotności ekosystemów.

Pozyskanie drewna odbywa się w sposób przerębowy tzn. wycina się drzewa osiągające wiek dojrzałości - właściwy dla poszczególnych gatunków, oraz drzewa chore i uszkodzone, ułatwiając wzrost młodemu pokoleniu.

Wychodząc z lasu kierujemy się w stronę zamku gdzie kończy się - w punkcie początkowym - trasa ścieżki. W ten sposób zakończyliśmy zwiedzanie ścieżki przyrodniczej, która prowadziła nas po ciekawych i cennych miejscach wyjątkowo pięknej części Czarnorzecko-Strzyżowskiego Parku Krajobrazowego.

 

Berehy Górne - Połonina Caryńska - Ustrzyki Górne (4 godziny)


Trasa bardzo łatwa, oferująca od samego początku piękne widoki. Ze względu na te zalety niestety w sezonie bardzo zatłoczona. Na całej trasie brak źródeł wody. Z Połoniny Caryńskiej zejść można zielonym szlakiem na Przełęcz Wyżniańską (855 m) lub do schroniska w Przysłupie (785 m). Zejście do Ustrzyk Górnych lasem.



Wetlina - Dział - Wielka Rawka (1302 m) - Krzemienec (1221) - Ustrzyki Górne (7 godzin)


Trasa niezbyt uciążliwa a zarazem atrakcyjna widokowo. Na szlaku nie ma prawie w ogóle źródeł wody. Ładne widoki z Działu po około godzinie od ruszenia. Widoki z Wielkiej Rawki na trzy państwa. Na szczycie Krzemieńca (Kremenaros) spotykają się granice Polski, Słowacji i Ukrainy. Za Wielką Rawką długie i momentami ostre zejście do Ustrzyk Górnych.


Pszczeliny - Bukowe Berdo - Tarnica (1346 m) - Wołosate (7 godzin)


Piękna widokowo trasa. Pierwsze widoki po około 2 godzinach od Pszczelin. Na początku sporo męczących podejść lasem. Szlak rozpoczyna się przy przystanku PKS w drodze na Muczne. Na większości szlaku nie występują źródła wody, pierwsze dopiero za Krzemieniem. Trasę tę można także pokonać w odwrotnej kolejności.


Wołosate - Tarnica - Halicz - Rozsypaniec -Wołosate


Z Ustrzyk Górnych do Wołosatego prowadzi monotonna i bardzo złej jakości droga asfaltowa (7 km). Latem jest to bardzo uczęszczana trasa. Wejście na Tarnicę z Wołosatego można rozpocząć przy cerkwisku i starym cmentarzu. Droga między Tarnicą a Haliczem jest jednym z piękniejszych miejsc w Bieszczadach. Widoki zarówno na Polskę jak i Ukrainę. W drodze na Rozsypaniec niewielki ruch turystyczny. Po zejściu z góry nagle pojawia się w środku Bieszczadów dobrej jakości droga asfaltowa, którą dochodzi się do Wołosatego. Trasy tej nie proponuję pokonywać w przeciwnym kierunku, ponieważ bita droga z Wołosatego na Przełęcz Bukowską, aczkolwiek wygodna, jednak monotonnie lasem prowadzi w górę powodując tym samym duże zmęczenie nie dając nic w zamian (pierwsze widoki dopiero po około 2 godzinach od ruszenia z Wolosatego.